Enkel Arno maakte de verplaatsing mee.

Ondanks de vakantie hadden we toch een vrij complete ploeg: Emiel en Jules waren er niet bij wegens vakantie, Frederik kon er niet bij zijn wegens familiale verplichtingen. Onze coach ontbrak ook, zodat er naast hockey ook nog aan de Engelse les gedacht werd; Luke spreekt voorlopig nog niet veel ‘Vloms’.

De wedstrijd begon nogal aarzelend en het duurde tot de zevende minuut alvorens we de score konden openen, 1 – 0 via onze nummer 17 (wie was dat, want er speelde niemand met de 17) op assist van Jenne.

Hasselt scoorde tegen op 10.53 en wij duwden er nog één binnen op 13.08 (Arno solo). We mochten met 1 – 2 gaan rusten.

In de kleedkamer legde onze coach uit dat 50 keer hard en min of meer in de richting van het doel schieten weinig doelpunten oplevert. Hij wilde daarom ook tijdens de tweede periode geen slapshots meer zien.

Dat bleek in die tweede periode vooral voor Camiel bijzonder moeilijk, die schiet normaal gelijk een kalashnikov op de goal.

Eén doelpunt in de tweede periode (Brent solo).

Ook in de derde periode een weinig spannend spelverloop: voortdurende Herentalse druk met weinig doelkansen voor Haselt. Die aanhoudende druk vertaalde zich nochtans niet in doelpunten.

Enkel Camiel kon er nog eentje maken (een slapshot, wat anders) op assist van Ignace die bij zijn debuut zijn eerste punt liet noteren.

Over één klassement bestaat er geen discussie: de man met de meeste strafminuten op zijn rekening is W.D.

Ik moet er wel direct bij vertellen dat er deze keer wel een flink aantal onterechte minuten bij waren.

Toch nog eens een oproep aan de moeders om te beginnen met de breiles. Voor iedereen een rood-wit sjalleke graag. Merci Wouter.

Zie wedstrijdfoto's " Foto's HYC jeugd "

Fr. V.D.E.